Summio

Video sa YouTube

📚 Mga Aklat Panlaban sa "Brain Rot" (Mga Aklat na Siguradong Magpapatalas ng Isip Mo)

Nakakaramdam ng pagkalito sa isipan? Ito ang iyong gabay sa mga aklat na makakagising sa iyo at magpaparamdam sa iyong mas matalino, inspirasyon, at mas konektado.

17 min basahin

Available sa

Preview ng buod

Lumalaban sa 'Brain Rot': Mga Librong Magpaparamdam sa Iyong Mas Matalino at Mas Buhay

Uy, mga kaibigan! Kamusta na kayo? Nitong mga nakaraang araw, ramdam ko na talaga—'yung mabigat, malagkit na pakiramdam, 'yung ulap sa isipan na parang lahat nagiging malabo. Alam niyo ba 'yung tinutukoy ko? 'Yung tinatawag na 'brain rot'. Parang nababad ang utak ko sa mga basura ng internet, at minsan, ang simpleng pakikipag-usap ay parang napakahirap na gawain. Kung tumatango ka ngayon, alam mo, hindi ka nag-iisa. Tila ito na ang pangkaraniwang epekto ng modernong pamumuhay, at naghahanap ako ng paraan para mawala ito. Hindi ito isang pormal o teatrikal na presentasyon. Isipin niyo na lang na parang isang tapat na usapan lang tungkol sa mga librong talagang nagparamdam sa akin na mas matalino ako, nagbigay ng inspirasyon, o nagpakita ng mga kuwento sa paraang bumagabag sa isipan ko. Alam niyo ba 'yung mga librong tumatatak sa'yo, 'yung mga nagpapatigil sa'yo sandali dahil sa bigat ng mensahe? 'Yan ang mga gusto kong ibahagi. Kaya kung isa ka rin sa mga nasa gitna ng laban sa 'brain rot', sana makatulong ang mga rekomendasyong ito para makabangon ka rin. Nandito lang ako, kasama mo sa paglaban sa adiksyon sa cellphone at sobrang paggamit ng internet.

Pilosopiya ng Paglalakad ni Frederick Gros: Ang Paunang Hakbang

Ang unang libro na talagang nagtulak sa akin na simulan itong paglalakbay laban sa 'brain rot' ay ang "A Philosophy of Walking" ni Frederick Gros. Aminado ako, madalas akong umiiwas sa pilosopiya. Pakiramdam ko kasi, hindi sapat ang talino ko para lubusang maintindihan ang mga kumplikadong ideya. Medyo self-deprecating 'yan, pero 'yan talaga ang nararamdaman ko minsan. Kaya kapag napag-uusapan ang pilosopiya, parang nagiging blanko na lang ako. Pero iba itong libro na ito. Nakasulat ito sa napakadaling paraan, para sa karaniwang tao. Binubuwag nito ang mga konsepto ng pilosopiya sa mga bahaging madaling maunawaan, at ikinakabit ito sa isang bagay na simple at unibersal—ang paglalakad. Sinusuri ni Gros ang iba't ibang palaisip at mga tauhan sa kasaysayan—mga tulad nina Gandhi, Nietzsche, at Thoreau—at tinatalakay ang kanilang natatanging relasyon sa paglalakad. Para sa ilan, ito ay pagtatatag ng rutina, paraan para luminaw ang isipan at mapalago ang pagkamalikhain. Para sa iba naman, ito ay espiritwal na gawain, paraan para kumonekta sa kalikasan at sa sarili. Pinag-uusapan din sa libro ang ideya ng mga pilgrimage, kung paano ang paglalakad ay maaaring magsama-sama ng mga tao at magtulak sa kanila patungo sa isang layunin. Hindi lang ito tungkol sa paglalakad. Ito ay tungkol sa mas malawak na konsepto ng pagiging nasa labas, paglinang ng koneksyon sa kalikasan, at kung gaano ito kahanga-hanga para sa ating isipan, katawan, at kaluluwa. At ito talaga ang tumatak sa akin dahil mahal ko ang paglalakad. Isa ito sa mga paborito kong libangan, kasama ng pagbabasa at paglalaro ng puzzle. Naglalakad ako araw-araw, at napakaswerte ko na mayroon akong espasyo at oras para gawin ito. Kailangan kong nasa labas. Talagang naiuugnay ito sa usapan natin tungkol sa 'brain rot'—ang pangangailangang idiskonekta ang sarili sa teknolohiya at, alam mo na, 'mag-touch grass'. Seryoso, lumabas ka, damhin ang araw, magbukas ng bintana. Malaki ang pinagkaiba nito. Naiintindihan ko na baka hindi ito para sa lahat. Isa pa rin itong pilosopikal na teksto, at ang ilan sa mga ideya ay mataas. Ngunit kung interesado ka sa mga pilosopo, o kung naghahanap ka ng mas mabuting mga rutina, sa tingin ko ay makakahanap ka ng maraming kagandahan at kapakinabangan sa librong ito. Isa ito sa mga librong tumatatak sa iyo, na naiisip mo pa rin matapos mo itong basahin. Sayang nga at napakawala ko na ng kopya ko; gusto ko itong basahin muli.

Ang Obserbableng Uniberso ni Heather McCalden: Pagbubuo ng Nakaraan

Susunod naman ay ang "The Observable Universe" ni Heather McCalden. Una ko itong binasa noong nakaraang taon at, sa totoo lang, hindi ako masyadong humanga noong una. Parang pinipilit nitong maging isang bagay na hindi naman ito. Pero nagdesisyon akong basahin ulit ito noong kalagitnaan ng taon, at doon nangyari ang mahika. Talagang nagustuhan ko ito. Ang librong ito ay isang fragmentay na memoir ni McCalden, isang multidisciplinary artist, at mararamdaman mo talaga ang artistikong pandama sa kanyang pagsusulat. Ang sentro ng libro ay ang kanyang mga magulang, na parehong namatay sa AIDS. Hindi gaanong naging malapit ang relasyon niya sa kanila, kaya't pilit niyang binubuo ang kanilang kuwento sa pamamagitan ng mga pira-pirasong impormasyon online, nakikipagbuno sa stigma na kaakibat ng AIDS noong panahong iyon, at tinutuklas ang mga mundong madalas na itinatago. Noong dekada '80 at '90, lalo na sa epidemya ng AIDS, napakaraming lihim at pag-aatubili sa pagbubunyag. Sinusubukan ni McCalden na buuin muli ang isang kasaysayan na tila determinado na manatiling nakatago. Ang nakita kong kahanga-hanga ay kung paano niya iniuugnay ang kanyang personal na kuwento sa mas malawak na konsepto ng virality. Sinusuri niya kung paano naging nakakatakot ang AIDS, bahagya dahil sa bilis ng pagkalat nito at kung gaano karaming tao ang nadidiagnose—ang tindi ng virality ng sakit. Pagkatapos, napakagaling niyang iniuugnay ito sa modernong kultura ng internet at sa ating kasalukuyang pagkahumaling sa virality. Ang salitang mismo ay naging bahagi na ng ating subconscious, hindi ba? Ang libro ay puno ng mga niche na sanggunian, mga viral moment mula sa kasaysayan, mga viral video, at ang pagpapakilala ng mga teknolohiyang nagbigay-daan sa ating kasalukuyang viral na mundo. Marami akong napag-aralan dahil dito! Habang hindi ako masyadong nahatak ng mga bahaging puro memoir lamang, natagpuan ko ang kanyang pagsusuri sa virality at kung paano natin ito isinama sa ating pang-araw-araw na buhay na lubos na nakapagbibigay-liwanag. Tiyak na nagparamdam ito sa akin na medyo mas matalino, at aaminin ko, ang pagdala ng librong ito ay nagparamdam sa akin na medyo cool.

Si Juana ng Arc Sa Sarili Niyang Salita, Tinranskrip ni Régine Pernoud: Ang Boses ng Isang Bayani

Ang susunod na libro ay isang napaka-interesanteng maliit na aklat na sa tingin ko ay hindi ko masyadong nababanggit, ngunit lubos kong nagustuhan ang karanasan ko sa pagbabasa nito: "Joan of Arc in Her Own Words." Sa esensya, ito ay isang muling pagtingin sa kuwento ni Joan of Arc, na tinipon mula sa mga transcript ng kanyang paglilitis. Oo, iyon si Joan of Arc, ang ikon ng kasaysayan na sa huli ay nahatulan ng kamatayan. Anong uri ng tauhan! Siya ay isang haligi ng kasaysayan, at lalo na ng kasaysayan ng kababaihan. Minsan, ang mga sinaunang teksto ng kasaysayan ay maaaring maramdaman na hindi naa-access o nakakainis, ngunit ang librong ito ay isang kahanga-hangang paraan para kumonekta sa kasaysayan. Ito ay isang manipis na volume, ang transcript lang ng kanyang paglilitis, at kung mahilig ka sa 'true crime'—na, aminin natin, ay isang malaking penomeno online na tiyak na bahagi ako—makikita mong nakakaakit ito. Ito ay... maganda. Maliit lang ito, malamang mababasa mo sa isang araw, at natagpuan kong lubos itong nakapagbibigay-inspirasyon.

Bagyo ng Panahon ni Fernanda Melchor: Ang Madilim na Ganda ng Pagkukuwento

Okay, ngayon naman ay tungkol sa fiction na talagang yumanig sa akin at nagbigay inspirasyon sa buong video na ito. Ang una ay ang "A Philosophy of Walking," at ang pangalawa ay ang "Hurricane Season" ni Fernanda Melchior. Kapag naiisip ko ang mga librong ganap na naglubog sa akin sa kanilang mundo, ito ang unang pumapasok sa isip ko. Ito ay isang madilim na libro. Seryoso, isang napakadilim na libro. Nabanggit ko na ito dati noong tinatalakay ang mga nakakabagabag na babasahin, ngunit talagang naniniwala ako na may malaking halaga ang paraan ng pagkakasulat nito. Malinaw pa rin sa akin ang mundong nilikha nito, ang mundong ginagalawan ko habang binabasa ito. Ang kuwento ay naganap sa isang maliit na bayan sa Mexico kung saan natagpuang patay ang isang mangkukulam. Sa simula pa lang, ipinakikilala ka sa kanya, at ang salaysay ay nabubuksan sa pamamagitan ng mga pananaw ng iba't ibang tao na nakakilala sa kanya, nakipag-ugnayan sa kanya, o marahil ay kinatakutan siya—mga taong ang kanilang buhay ay konektado sa kanya sa isang paraan. Ito ay isang malalim na pagsusuri sa karahasan, pagtatakwil, at ang mga paraan ng pagtrato natin sa mga taong iba. Kapag iniisip mo ang dinamika ng mga online community at kung paano maaaring tratuhin ang mga tao sa internet, ang librong ito ay nag-aalok ng isang malupit, madalas na nakakatakot, na pagninilay sa pag-uugali ng tao. Nakabasa na ako ng iba pang mga akda ni Melchor, tulad ng "This Is Not Miami," na isang mahusay na koleksyon ng maiikling kuwento ngunit hindi paborito ko mula sa kanya. Gayunpaman, ang "Hurricane Season" ay tila isang monumental na tagumpay sa pagkukuwento. Nararamdaman mo ang bawat emosyon, bawat bahid ng takot at kawalan ng pag-asa. Napakalakas ng pagsusulat, at talagang napahalagahan ko ang husay ng tagasalin, dahil orihinal itong nasa Espanyol. Ito ay isang kuwento na nagsasalita tungkol sa mga pinakamasasamang bahagi ng tao, at nagkaroon ito ng malaking epekto sa mga komunidad ng Bookstagram, BookTube, at BookTok sa loob ng ilang panahon. Kahit na ilang taon na ang nakalipas, ito ay isang napakahalagang babasahin na may malalim na pagsusulat. Nakakatawang kuwento tungkol sa librong ito: Hindi ko alam kung saan napunta ang kopya ko. Nakasalubong ko ang isang lalaki sa bar—isang dating nakatira sa bahay ng kaibigan ko—at matapos ang ilang taon na hindi kami nagkita, nilapitan niya ako at sinabing, “Oh, hawak ko pa rin ang libro mo, by the way.” Sabi ko, “Anong libro?” Sabi niya, “Hurricane.” At naisip ko, "Hurricane Season" pala ang ibig niyang sabihin. Iniisip ko kung saan na napunta! Tinanong niya kung gusto ko bang ibalik, at sinabi ko, “Hindi, hindi, ikaw na. Enjoy mo na lang.” Malaking ginhawa na sa wakas ay nalaman ko kung saan napunta.

Paglubog Patungong Bethlehem ni Joan Didion: Nostalgia at Pagmumuni-muni

Pagkatapos ng "Hurricane Season," binasa ko ulit ang "Slouching Towards Bethlehem" ni Joan Didion. Nabasa ko na ito dati at hindi ko masyadong naaalala, ngunit ang muling pagbabasa nito ngayong taon ay nagtulak sa akin sa isang medyo malaking pag-iisip. At alam ko kung bakit. Naramdaman ko ang matinding nostalgia para sa isang buhay na hindi ko naman naranasan, para sa isang panahon kung kailan nag-iiwanan ng mensahe ang mga tao, tumatawag sa telepono, at nagkikita nang walang pagkabalisa ng social media. Parang panahon ito kung kailan ang mga tao ay may mas indibidwalistikong paraan ng pag-iisip, bagaman alam kong hindi ito ganap na totoo at may mga bagong ideya talagang ipinapanganak ngayon. Ngunit mayroong napakalakas na pakiramdam ng kaguluhan, ang pakiramdam ng mga bagong ideya na lumalabas. Ang librong ito ay tumama sa isang bagay na matagal ko nang hindi nararamdaman. Sa tingin ko, maaari mong basahin ito anumang punto ng iyong buhay at makakaugnay ka sa kahit isa sa mga taong isinulat ni Didion. Nagustuhan ko ito, at nagparamdam ito sa akin ng matinding kalungkutan, na sa tingin ko ay isang magandang bagay. Kailangan nating maranasan ang mga emosyong iyon.