Summio

Film YouTube

Książki, które pokonają Twój MÓZGOWY ROZKŁAD (książki, które na pewno sprawią, że poczujesz się mądrzejszy)

Czujesz mgłę mózgową? Oto Twój przewodnik po książkach, które pomogą Ci się z niej otrząsnąć i sprawią, że poczujesz się mądrzejszy, zainspirowany i bardziej połączony.

17 min czytania

Dostępne w językach

Podgląd streszczenia

Zmęczony Cyfrowym Szumem? Książki, Które Rozbudzą Twój Umysł!

Hej wszystkim! Ostatnio czuję to samo co Wy – takie ciężkie, ociężałe uczucie, mentalna mgła, która sprawia, że wszystko wydaje się takie... papkowate. Wiecie, o czym mówię, prawda? Ten cały "rott mózgu". Jakby mój mózg przez całe dnie marynował się w internetowym błocie, a zwykła rozmowa czasem przypomina wysiłek Herkulesa. Jeśli kiwacie głowami, to znaczy, że nie jesteście sami. To nie jakaś rzadka przypadłość, to chyba powszechny skutek uboczny współczesnego życia, a ja szukam sposobów, żeby się z tego otrząsnąć. Nie będzie to jakieś super wypolerowane, teatralne przedstawienie. Traktujcie to raczej jak szczerą, bez zbędnych ozdobników pogawędkę o książkach, które naprawdę sprawiły, że poczułem się mądrzejszy, zainspirowany, albo po prostu przedstawiły historie w taki sposób, że szczęka mi opadła. Znacie te książki, które zostają z Wami na długo, takie, które na chwilę Was paraliżują swoją siłą? Ja uwielbiam się nimi dzielić. Więc jeśli Wy też tkwicie w okopach "rotta mózgu", mam nadzieję, że któraś z tych rekomendacji pomoże Wam się z tego wyrwać. Jestem z Wami, walczę z tym chronicznym uzależnieniem od telefonu i przeciążeniem informacjami.

Filozofia Chodzenia Fredericka Grosa: Krok w Stronę Jasności Umysłu

Książką, która naprawdę zapoczątkowała całą tę podróż "walczymy z rottem mózgu", była "Filozofia Chodzenia" Fredericka Grosa. Powiem szczerze, zwykle stronię od filozofii. Mam wrażenie, że nie jestem wystarczająco inteligentny, żeby naprawdę zagłębić się w te złożone idee. To takie trochę samokrytyczne podejście, ale tak właśnie czasem czuję. Więc kiedy pojawia się filozofia, często po prostu lekko się wyłączam. Ale ta książka jest inna. Napisana jest w tak przystępny, potoczny sposób. Rozbija koncepcje filozoficzne na łatwe do przyswojenia kawałki, łącząc je z czymś tak prostym i uniwersalnym jak chodzenie. Gros przygląda się różnym myślicielom i postaciom historycznym – ludziom takim jak Gandhi, Nietzsche czy Thoreau – i bada ich unikalne relacje z chodzeniem. Dla niektórych było to ustanowienie rutyny, sposób na oczyszczenie głowy i pobudzenie kreatywności. Dla innych była to praktyka duchowa, sposób na połączenie z naturą i samymi sobą. Książka zagłębia się również w ideę pielgrzymek, pokazując, jak chodzenie może łączyć ludzi i prowadzić ich do wspólnego celu. Nie chodzi tylko o samo chodzenie. Chodzi o szerszą ideę przebywania na zewnątrz, kultywowania więzi z naturą i o to, jak niezwykle inspirujące może to być dla naszych umysłów, ciał i dusz. To naprawdę do mnie trafiło, bo uwielbiam chodzić. To jedno z moich ulubionych hobby, zaraz obok czytania i układania puzzli. Chodzę codziennie i czuję się szczęściarzem, że mam przestrzeń i czas, żeby to robić. POTRZEBUJĘ być na zewnątrz. Ta książka naprawdę wpisuje się w całą tę rozmowę o "rotta mózgu" – potrzebę odłączenia się od technologii i po prostu, wiecie, "dotknięcia trawy". Poważnie, wyjdźcie na zewnątrz, poczujcie słońce, otwórzcie okno. To robi ogromną różnicę. Rozumiem, że może nie każdemu przypaść do gustu. To przecież tekst filozoficzny, a niektóre idee są dość wysokie. Ale jeśli jesteście ciekawi filozofów albo szukacie sposobów na ustanowienie lepszych rutyn, myślę, że znajdziecie w tej książce mnóstwo uroku i pożyteczności. To jedna z tych książek, które zostają z Wami, o których myślicie długo po jej skończeniu. Właściwie żałuję, że pozbyłem się swojego egzemplarza; chętnie bym do niej wrócił.

Obserwowalny Wszechświat Heather McCalden: Wirusowość w Obiektywie

Następna jest "Obserwowalny Wszechświat" Heather McCalden. Czytałem ją w zeszłym roku i szczerze mówiąc, początkowo nie byłem nią zachwycony. Miałem wrażenie, że próbuje być czymś, czym nie jest. Ale postanowiłem do niej wrócić w połowie roku i wtedy wydarzyła się magia. Naprawdę ją polubiłem. Ta książka to fragmentaryczne wspomnienia McCalden, artystki multidyscyplinarnej, i w jej pisarstwie czuć tę artystyczną wrażliwość. Rdzeniem książki są jej rodzice, którzy oboje zmarli na AIDS. Nie miała z nimi zbyt bliskiej relacji, więc próbuje poskładać ich historię z fragmentów informacji znalezionych online, mierząc się ze stygmatyzacją związaną z AIDS w tamtym czasie i eksplorując światy, które były często ukrywane. W latach 80. i 90., zwłaszcza podczas epidemii AIDS, panowała ogromna tajemniczość i niechęć do ujawniania. McCalden próbuje odtworzyć historię, która zdaje się być zdeterminowana, by pozostać ukrytą. Fascynujące jest to, jak łączy swoją osobistą historię z szerszym pojęciem wiralności. Bada, dlaczego AIDS stało się tak przerażające, częściowo z powodu tego, jak szybko się rozprzestrzeniało i jak wielu ludzi było diagnozowanych – po prostu czysta wiralność choroby. Następnie genialnie łączy to ze współczesną kulturą internetową i naszą obecną obsesją na punkcie wiralności. Samo słowo tak bardzo wryło się w naszą podświadomość, prawda? Książka jest pełna niszowych odniesień, wiralnych momentów z historii, wiralnych filmów i wprowadzenia technologii, które utorowały drogę naszemu obecnemu wiralnemu światu. Sprawiła, że musiałem tyle rzeczy sprawdzać! Chociaż bardziej autobiograficzne części nie porwały mnie tak bardzo, jej eksploracja wiralności i tego, jak zintegrowaliśmy ją z naszym codziennym życiem, była niezwykle wnikliwa. Zdecydowanie poczułem się po niej trochę mądrzejszy, a przyznam, że noszenie tej książki sprawiało, że czułem się trochę fajnie.

Joannna D'Arc we własnych słowach, spisane przez Régine Pernoud: Głos Historii

Następna jest ta naprawdę ciekawa, mała książeczka, o której chyba za mało mówię, ale uwielbiałem swoje doświadczenie z nią: "Joanna d'Arc we własnych słowach". To zasadniczo nowe spojrzenie na historię Joanny d'Arc, zebrane z transkryptów jej procesu. Tak, ta Joanna d'Arc, historyczna ikona, która ostatecznie została skazana na śmierć. Co za postać! Jest taką filarem historii, zwłaszcza historii kobiet. Czasami te starożytne teksty historyczne mogą wydawać się niedostępne lub odstręczające, ale ta książka to fantastyczny sposób na połączenie się z historią. To cienki tomik, tylko transkrypt jej procesu, i jeśli lubicie true crime – co, bądźmy szczerzy, jest ogromnym fenomenem internetowym, w którym zdecydowanie uczestniczę – to uznacie to za fascynujące. Po prostu... jest dobre. Jest małe, pewnie można przeczytać w dzień, a ja uznałem to za niezwykle inspirujące.

Sezon Huraganów Fernandy Melchor: Mroczna Opowieść o Ludzkiej Naturze

Okej, teraz trochę fikcji, która naprawdę mną wstrząsnęła i zainspirowała całe to wideo. Pierwszą książką była "Filozofia Chodzenia", a drugą "Sezon Huraganów" Fernandy Melchor. Kiedy myślę o książkach, które całkowicie zanurzyły mnie w swoim świecie, to właśnie ta przychodzi mi na myśl. To mroczna książka. Poważnie, bardzo mroczna. Wspominałem o niej wcześniej, mówiąc o niepokojących lekturach, ale naprawdę wierzę, że sposób, w jaki jest napisana, ma ogromną wartość. Nadal żywo pamiętam świat, który stworzyła, świat, w którym żyłem podczas jej czytania. Historia dzieje się w małym meksykańskim miasteczku, gdzie zostaje znaleziona martwa wiedźma. Już na początku poznajemy ją, a narracja rozwija się poprzez perspektywy różnych osób, które ją znały, miały z nią do czynienia, a może nawet się jej bały – ludzi, których życie w jakiś sposób było z nią powiązane. To głęboka eksploracja przemocy, ostracyzmu i sposobów, w jakie traktujemy ludzi, którzy są inni. Kiedy myślimy o dynamice społeczności internetowych i o tym, jak ludzie mogą być traktowani w internecie, ta książka oferuje surowe, często przerażające medytacje nad ludzkim zachowaniem. Czytałem inne dzieła Melchor, takie jak "This Is Not Miami", które było świetnym zbiorem opowiadań, ale nie moim ulubionym. "Sezon Huraganów" jednak wydaje się monumentalnym osiągnięciem w opowiadaniu historii. Czujesz każde emocje, każdy dreszcz grozy i rozpaczy. Pisanie jest tak potężne i naprawdę doceniłem umiejętności tłumacza, ponieważ oryginał był po hiszpańsku. To historia, która mówi o najgorszych ludzkich cechach i wywarła ogromny wpływ na społeczności Bookstagrama, BookTube i BookTok przez jakiś czas. Nawet jeśli ma już kilka lat, to jest to wartościowa lektura z głębokim pisarstwem. Zabawna historia z tą książką: nie miałem pojęcia, co się stało z moim egzemplarzem. Spotkałem faceta w barze – kogoś, kto kiedyś mieszkał u mojego znajomego – i po latach, gdy go nie widziałem, podszedł do mnie i powiedział: "A propos, nadal mam twoją książkę". Powiedziałem: "Jaką książkę?". On: "Hurricane". I zrozumiałem, że chodziło mu o "Hurricane Season". Zastanawiałem się, gdzie ona zniknęła! Zapytał, czy chcę ją z powrotem, a ja powiedziałem: "Nie, nie, proszę, jest Twoja. Miłego czytania". To była taka ulga, że w końcu wiedziałem, co się z nią stało.

Zmierzając ku Betlejem Joan Didion: Nostalgia za Przeszłością

Po "Sezonie Huraganów" wróciłem do "Zmierzając ku Betlejem" Joan Didion. Czytałem ją jakiś czas temu i niewiele pamiętałem, ale ponowne przeczytanie jej w tym roku wprawiło mnie w pewien rodzaj spirali. I właściwie wiem dlaczego. Poczułem intensywną nostalgię za życiem, którego nigdy nie prowadziłem, za czasami, kiedy ludzie zostawiali sobie nawzajem wiadomości, dzwonili i spotykali się bez lęku związanego z mediami społecznościowymi. Czułem, że to był czas, kiedy ludzie mieli bardziej indywidualistyczne podejście do myślenia, chociaż wiem, że to nie do końca prawda, a nowe idee zdecydowanie rodzą się teraz. Ale było to wyczuwalne poczucie ekscytacji, to uczucie pojawiania się nowych idei. Ta książka dotknęła czegoś, czego nie czułem od dawna. Myślę, że można ją wziąć do ręki w dowolnym momencie życia i nawiązać więź z co najmniej jedną z osób, o których pisze Didion. Uwielbiałem ją, a ona pozostawiła mnie z uczuciem niesamowitego smutku, co moim zdaniem jest dobre. Musimy doświadczać tych emocji.