Preview ng buod
Ang Agham sa Likod Nito: Paglalayag sa Qualitative Research at ang Paghahanap ng Kaalaman
Kamusta! Tara, sumisid tayo sa isang napaka-interesanteng paksa na madalas nagiging kumplikado: kung paano ang qualitative research ay bumabagay sa buong larawan ng "agham." Alam mo na, yung salitang "agham," minsan nakaka-intimidate, 'di ba? Para bang para lang 'yan sa mga laboratoryo, test tube, at sobrang kumplikadong mga equation. Pero paano kung sabihin ko sa 'yo na mas tungkol 'yan sa paano mo ginagawa ang mga bagay-bagay kaysa sa kung ano ang pinag-aaralan mo? Ganyan halos ang dating na dala nina Elizabeth Murphy at Robert Dingwall sa kanilang mga akda. Sinasabi nila, ang qualitative research ay hindi lang basta 'kakaibang pinsan' ng agham; may valid na lugar 'yan, at ito ang paraan para pag-isipan natin 'yan sa paraang may kabuluhan.
Panimula: Ang Pagsusuri sa Agham
Isipin mo 'to: isa kang qualitative researcher. Gumagawa ka ng mga interview, nag-o-obserba ng mga tao, malalimang sinusuri ang mga karanasan at kahulugan. Mayaman 'yan, detalyado, at tungkol sa pag-unawa sa bakit at paano sa likod ng kilos ng tao. Pero darating ang tanong, madalas mula sa mga taong mas mahilig sa 'hard sciences': "Talaga bang agham 'yan?" Sa mahabang panahon, medyo nag-aatubili ang mga qualitative researcher na gamitin ang titulong "agham." Para bang naglalakad sila sa manipis na yelo, natatakot na baka may masagasaan o hindi matugunan ang isang hindi nakikitang, sobrang istriktong pamantayan. May mga tao, yung tinatawag ng mga may-akda na "right-on" schools (at oo, medyo sarkastiko 'yan), na ginawa itong pag-iingat sa sukdulan. Para bang itinapon na nila ang sanggol kasama ang paliguan, sinasabing laos na ang agham. Baka nga banggitin pa nila ang sinabi ni Tyler (1986), na tinawag ang agham na "isang sinaunang anyo ng kamalayan na nananatili pa sa ngayon sa isang degraded na anyo." Aray. Para sa mga kritiko na ito, kapag pinag-uusapan ng mga siyentipiko ang paghahanap ng "katotohanan," isa lang 'yan na usok para magtago. Naniniwala sila na tungkol lang 'yan sa kapangyarihan, at ang "katotohanan" at "propaganda" ay halos magkapareho lang. Nakikita nila ang mga siyentipiko bilang mga taong gutom sa kapangyarihan na nagtatangkang kontrolin ang mga salaysay. Ngayon, hindi lang basta ipinagtatanggol nina Murphy at Dingwall ang agham. Naiintindihan nila na minsan, lumabo na talaga ang linya sa pagitan ng agham at propaganda. Kinikilala nila na minsan, ang malusog na pagdududa sa mga pahayag ng agham ay maganda. Sino bang hindi nakarinig ng isang pag-aaral na siyentipiko na naging mali pala o may depekto? Nangyayari 'yan. Nakikipagbuno rin sila sa ideya na ang agham daw ay nagbibigay sa atin ng purong, obhetibong kaalaman tungkol sa isang mundo na hiwalay sa atin, mga nagmamasid. Alam mo na, yung ideya na kung tayong lahat ay nasa eksaktong parehong pwesto, nakatingin sa parehong bagay, lahat tayo makikita, mailalarawan, at mauunawaan ito sa eksaktong parehong paraan. Kung mayroon tayong perpektong wika, magtutugma nang eksakto ang ating mga paglalarawan. Mula doon, mahahanap natin ang lahat ng batas ng uniberso. Pero heto ang twist: hindi handa ang mga may-akda na isuko ang agham dahil lang sa mga kritisismo na ito. Hindi nila iniisip na imposible ang agham. Sa halip, gusto nilang mag-alok ng ibang paraan ng pagtingin dito. Iminumungkahi nila na ang agham ay hindi masyado tungkol sa kung ano ang natuklasan mo o gaano kahusay mong ilarawan ang isang obhetibong realidad, kundi tungkol sa paano mo ginagawa ang iyong trabaho. Ito ay tungkol sa isang "procedural commitment." Isipin mo na parang isang set ng mga patakaran sa paglalaro ng isang laro nang mahusay, hindi lang tungkol sa panalo, kundi tungkol sa paglalaro nang patas at tapat. Dito nagiging mas interesante ang mga bagay. Iminumungkahi nila na ang tunay na pagkakaiba sa pagitan
Pangunahing Tesis: Muling Pagbibigay-kahulugan sa Siyentipikong Vibe
Sige, kaya ang Murphy at Dingwall ay halos lumalaban sa ilang malalaki at matatag na ideya. Sinasabi nila na ang paraan ng pag-iisip ng maraming tao tungkol sa agham, lalo na kapag ikinukumpara ito sa qualitative research, ay medyo makitid at, prangka, medyo mali. Mayroon silang ilang pangunahing argumento, o tesis, na gusto nilang pag-isipan natin. Una sa lahat, tinatalakay nila ang buong ideya ng "agham ay obhetibong katotohanan" nang direkta. Alam mo na, ang klasikong pananaw na nakakahanap ang agham ng isang mundo na ganap na hiwalay sa atin, malaya sa atin, at na lahat ng makatwirang tagamasid ay magkakasundo sa kanilang nakikita kung nasa parehong lugar sila. Sinasabi nila, "Teka muna." Habang iyon ay maaaring ang ideyal para sa ilang mga larangan, hindi ibig sabihin na ang ibang mga paraan ng pag-alam, tulad ng qualitative research, ay hindi mahalaga o kahit siyentipiko sa kanilang sariling karapatan. Hindi nila itinanggi na mayroong mundo sa labas, ngunit kinukuwestiyon nila kung maa-access natin ito sa isang purong obhetibo, malaya sa tagamasid na paraan. Ito ay isang malaking bagay dahil hinahamon nito ang mismong pundasyon ng kung ano ang itinuturing ng marami na "siyentipikong ebidensya." Ang kanilang pangalawang pangunahing tesis ay ang agham ay tungkol sa isang proseso at isang dedikasyon, hindi lang tungkol sa resulta o sa partikular na paksa. Hindi nila sinasabi na dapat balewalain ng mga qualitative researcher ang kahusayan. Malayo doon! Sa halip, iginigiit nila na ang mga tatak ng magandang agham – tulad ng pagiging bukas na mapatunayang mali, sistematikong paghahanap ng ebidensya na sumasalungat sa iyong mga ideya, at pagiging handang suriin nang kritikal ang iyong sariling mga palagay – ay mga bagay na maaaring at dapat gawin ng mga qualitative researcher. Binabago nito ang agham bilang isang hanay ng mga kasanayan, isang paraan ng paglapit sa pagsisiyasat, sa halip na isang mahigpit na hanay ng mga patakaran na nakatali sa mga partikular na metodolohiya. Kaya, sa halip na isipin ang agham bilang isang paghahanap para sa ganap, hindi mapag-aalinlanganang katotohanan, iminumungkahi nila na tingnan natin ito bilang isang dedikasyon sa paghahanap ng katotohanan. Ito ay isang banayad ngunit kritikal na pagbabago. Para itong pagkakaiba sa pagitan ng pag-aangkin na nahanap mo na ang pinakamataas na sagot at pagdededika sa isang panghabambuhay na paglalakbay ng pagtatanong ng mas mahusay na mga tanong at paghahanap ng mas tapat na mga sagot. Ang dedikasyong ito sa katotohanan, kahit bilang isang ideyal na hindi kailanman lubusang naabot, ang nakikita nila bilang pangunahing tagapagpahiwatay sa pagitan ng tunay na siyentipikong pagsisiyasat at mga bagay tulad ng propaganda, na madalas naglalayong manghikayat o kumontrol sa halip na umunawa. Kinikilala rin nila ang likas na tensyon at kawalan ng tiwala na maaaring lumabas. Kapag mayroon kang iba't ibang paradigma – tulad ng positivist na pananaw ng mga natural na agham laban sa
Mga Pangunahing Ideya: Malalimang Pagsisid sa mga Konsepto
Hatiin natin ang ilan sa mga pangunahing ideya na pinaglalaruan nina Murphy at Dingwall. Hindi lang ito tungkol sa mga abstract na teorya; ito ang mga nuts and bolts ng kanilang argumento.
Ideya 1: Ang Mito ng Purong Obhetibidad
Okay, kaya isa sa mga pinakamalaking bagay na hinahamon nila ay ang ideya na ang agham ay tungkol sa pagkamit ng perpekto, hiwalay na obhetibidad. Alam mo na, ang imahe ng isang siyentipiko bilang isang robot, ganap na malaya sa bias, nagmamasid sa isang mundo na ganap na hiwalay sa kanila. Igigiit nila na ito ay isang uri ng pantasya, lalo na sa mga social sciences, ngunit kahit sa mga natural na agham, mas kumplikado ito kaysa sa madalas nating inaamin. Pinag-uusapan nila ang "malalim na nakatanim na palagay" sa maraming siyentipiko – natural at sosyal – na mayroong isang mundo "sa labas" na ganap na malaya sa ating mga obserbasyon. At, mahalaga, na ang mundong ito ay maaaring malaman nang obhetibo. Nangangahulugan ito na kung ikaw at ako ay ilalagay sa eksaktong parehong sitwasyon, nagmamasid sa parehong penomenon, pareho nating makikita ito. Kung mayroon tayong perpektong wika, magtutugma ang ating mga paglalarawan salita-sa-salita. Mula sa ibinahagi, obhetibong obserbasyong ito, maaari nating mahinuha ang mga unibersal na batas. Hindi kinakailangang itanggi nina Murphy at Dingwall na mayroong panlabas na realidad. Ang kanilang kinukuwestiyon ay ang ating kakayahang ma-access ito sa ganitong perpektong obhetibo, unibersal na napagkasunduang paraan. Ang ating mga persepsyon, ang ating wika, ang ating mga kultural na background – lahat sila ay humuhubog kung paano natin nakikita at binibigyang-kahulugan ang mundo. Kahit sa physics, ang kilos ng pagmamasid ay maaaring, sa ilang teoretikal na balangkas, maimpluwensyahan ang resulta. Kaya, ang ideyang ito ng isang perpektong "observer-independent" na mundo na nagbibigay ng magkakaparehong paglalarawan para sa lahat ay isang bagay na hinihimok nila tayong tingnan nang may kritikal na mata. Hindi ibig sabihin na ang obhetibidad ay masama, ngunit na ang paghahanap ng purong, ganap na obhetibidad ay maaaring isang red herring, na nagtutulak sa atin na isantabi ang mahahalagang uri ng pagsisiyasat na hindi akma sa mahigpit na mold na ito.
Ideya 2: Agham Bilang Isang Dedikasyon sa Proseso
Ito marahil ang pinaka-sentral at makabagong ideya sa kanilang akda. Sa halip na tukuyin ang agham sa pamamagitan ng paksa nito o ng kakayahan nitong makagawa ng mga unibersal na napagkasunduang katotohanan, tinutukoy nila ito sa pamamagitan ng mga proseso nito. Isipin mo ito bilang isang dedikasyon sa isang partikular na paraan ng paggawa ng mga bagay, isang code of conduct para sa mga mananaliksik. Ano ang mga mahalagang prosesong ito? Binibigyang-diin nila ang ilang pangunahing mga ito: Pagiging Bukas sa Pagsalungat: Malaki ito. Nangangahulugan ito na hindi ka lang naghahanap ng ebidensya na sumusuporta sa iyong mga kasalukuyang paniniwala o hipotesis. Ikaw ay aktibo, may konsensya, at sistematikong naghahanap ng ebidensya na sumasalungat sa mga ito. Ito ay tungkol sa pagiging matapang na tingnan kung ano ang maaaring magpabulaan sa iyong mga ideya, dahil ang paghahanap ng mga pagkukulang at pagkatapos ay pagtugon sa mga ito ay kung paano tunay na umuusad ang kaalaman. Sistematikong Paghahanap ng Sumasalungat na Ebidensya: Hindi ito pasibong paghihintay na may magsabi sa iyong mali ka. Ito ay isang aktibo, sinasadyang pagsisikap. Dinidisenyo mo ang iyong pananaliksik, sinusuri mo ang iyong data, binibigyang-kahulugan mo ang iyong mga natuklasan na may mata para sa potensyal na counter-ebidensya. Ito ay tungkol sa pagbuo ng mga pananggalang sa iyong sariling proseso upang mahuli ang iyong sariling mga bias at pagkakamali. Paghahanda na Isailalim ang mga Paunang Palagay sa Kritikal na Pagsusuri: Lahat tayo ay may mga palagay, bias, at mga naunang paniniwala sa ating pananaliksik. Ang agham, sa ganitong kahulugan ng proseso, ay nangangailangan na tayo ay lubos na mulat sa mga paunang palagay na ito at patuloy na tanungin ang mga ito. Ang aking mga interpretasyon ba ay hinihimok ng aking sariling mga inaasahan kaysa sa data? Binabalewala ko ba ang mga alternatibong paliwanag dahil hindi sila akma sa aking pananaw sa mundo? Ito ay nangangailangan ng intelektwal na pagpapakumbaba at pagiging handang maging hindi komportable. Kapag binigyan mo ng ganitong balangkas ang agham, mas kaunti na ito tungkol sa isang partikular na disiplina (tulad ng physics o biology) at mas tungkol sa isang saloobing metodolohikal. Ang dedikasyong ito sa proseso ang nagpapahintulot sa qualitative research, na may pagtuon sa kahulugan, konteksto, at interpretasyon, na ituring na siyentipiko. Ang isang qualitative researcher na masigasig na naghahanap ng ebidensyang nagpapabulaan, kritikal na sinusuri ang kanilang sariling papel bilang tagamasid, at bukas sa pagbabago ng kanilang mga interpretasyon batay sa data ay nakikibahagi sa siyentipikong kasanayan, kahit na ang kanilang output ay hindi isang mathematical formula.
