Summio

Aklat

Pagpapalit ng Pamahalaan

Malalimang pagsusuri sa di-inaasahang pagbabalik ni Donald Trump sa kapangyarihan at ang malayang kalikasan ng kanyang ikalawang termino.

20 min basahin

Available sa

Preview ng buod

Ang Pangalawang Pagbabalik ni Trump: Isang Pamumunong Walang Pigil

Kamusta mga kaibigan! Ngayon, usap-usapan natin ang isang aklat na talagang nakakagulat at puno ng laman – ang 'Regime Change' nina Jonathan Swan at Maggie Haberman. Sila yung mga beteranong reporter na matagal nang sumusubaybay kay Donald Trump. Ang libro ay parang pinakaloob na kwento ng unang taon ng ikalawang termino ni Trump bilang presidente. At pramis, ang kwento ay kakaiba at nakakabigla. Ang buong ideya ay sa halip na mawala sa eksena matapos ang una niyang termino, lalo pa siyang lumakas, kahit pa sa dami ng mga kaso, pagkakasentensya, at kahit pa sabihing may tangkang pagpatay sa kanya (nakakaloka!). Parang ang tadhana mismo ang nagtulak sa kanya para lalo siyang maging malakas, mas uhaw sa paghihiganti, at mas handang sumugal kumpara sa sinumang presidente bago siya. Sinasabi ng aklat na ito ang pinakakumpletong salaysay ng panahong ito, base sa napakaraming interviews at malalimang pagsisid sa mga lihim na sulok ng kanyang administrasyon.

Ang Hindi Inaasahang Comeback Kid

Seryoso, sino ba ang nakakita nito? Marami siguro ang nag-isip na ang mga problema sa batas at ang gulo noong Enero 6 ay katapusan na ng karera ni Trump sa politika. Pero hindi pala. Sinasabi nina Haberman at Swan na ang mga pagsubok na ito, sa halip na magpahina sa kanya, ay lalo pa siyang hinubog para maging mas makapangyarihang pwersa sa politika. Ito ay isang kwento na bumabaliktad sa karaniwang nakikita natin sa pagbagsak ng isang politiko. Imbes na pagtatapos ng karera, naging parang hurno ito na nagpatibay sa kanya. Ang tibay na ito ay hindi lang tungkol sa pagkaligtas; ito ay tungkol sa paglabas na may mas matalas na pokus at mas malakas na misyon, na pinapalakas ng, ayon sa mga may-akda, malalim na pagnanais na makaganti at kahandaang lumampas sa mga karaniwang hangganan. Ang libro ay nagpipinta ng larawan ng ikalawang termino na ganap na malaya mula sa mga limitasyong bumagabag sa kanyang una. Naaalala niyo ba noong una niyang termino, laging may mga heneral, tagapayo, at abogado na sumasalungat, na nagsasabing, “Uh, Mr. President, baka hindi po pwede?” Ayun, karamihan sa kanila ay wala na. Ang mga natira, mukhang natuto na ng isang mahalagang aral: pumili ng laban. Ito ay isang tila maliit pero napakalaking pagbabago. Ibig sabihin, mas malaki ang posibilidad na ang mga ideya ng Presidente ay hindi na mahahamon o mababago. Hindi lang ito teoretikal na pagbabago; mayroon itong tunay na epekto sa mundo, na ipinapangako ng aklat na susuriin nito.

Sa Likod ng Kurtina: Isang Pamumunong Malaya

Dinala tayo nina Haberman at Swan sa likod ng mga eksena, at ang kanilang inilarawan ay medyo matindi. Hindi ito ang presensya na nakasanayan natin. Pinag-uusapan natin ang isang White House na sinasabing naglunsad ng bagong digmaan sa Gitnang Silangan – isang napakalaking hakbang sa pandaigdigang politika, di ba? Tapos, ang pagsasara ng hangganan, na naging sentro ng retorika ni Trump, na ngayon ay tila isinasakatuparan na nang may mas matinding paghihigpit. Binabanggit din nila ang pag-deploy ng mga tropa ng National Guard sa mga lungsod ng Amerika, na parang kuwento mula sa isang dystopian novel, pero nangyari daw. At ang Department of Justice? Inilarawan ito bilang naging “instrumento ng paghihiganti” laban sa mga itinuturing na kaaway ng Presidente. Yan ay isang napakatinding akusasyon, na nagpapahiwatig ng politisasyon ng sistema ng hustisya sa pinakamataas na antas. At, siyempre pa, ang opisina mismo ay ginagamit bilang “malinaw na behikulo para sa tubo.” Ang huling puntong ito ay talagang nagpapatindi sa ideya na ang linya sa pagitan ng serbisyo publiko at personal na yaman ay lumabo na, kung hindi man tuluyang nabura. Ang pangunahing tesis ng aklat ay tila si Trump ay halos ganap na tumatakbo batay sa kanyang kutob. Pag-isipan niyo yan – isang pagkapangulo na pinapatakbo ng pakiramdam sa sikmura imbes na ng masusing pagpaplano ng polisiya o tradisyonal na mga check and balance. At ang White House? Inilarawan ito bilang palaging nasa “bingit ng kapangyarihang politikal.” Nagpapahiwatig ito ng patuloy na estado ng high-stakes na pakikipaglaban, kung saan ang mga desisyon ay mabilis na ginagawa at madalas na walang karaniwang proseso ng deliberasyon. Ito ay isang high-wire act, at layunin ng aklat na ipakita sa atin kung paano ginagamit ni Trump ang kapangyarihang ito, kung sino ang naglakas-loob (o nagpakatanga?) na subukang pigilan siya, at higit sa lahat, bakit halos lahat sila ay nabigo.

Ang Selyo ni Fintan O’Toole

Bago tayo lumalim, pag-usapan muna natin ang usap-usapan. Si Fintan O’Toole sa The New York Times ay nagbigay ng napakagandang review, tinawag itong “nakakakilig at mayaman sa detalye.” Binigyan niya ng diin kung paano “binabawi nina Haberman at Swan ang realidad mismo mula sa baluktot na mundo ng aliwan, ilusyon, pantasya, at pagtanggi na nilikha ni Trump sa paligid niya.” Yan ay isang napakalakas na pahayag. Ipinapahiwatig nito na ang persona ni Trump sa publiko at ang kanyang naratibo sa media ay napakabisa sa paglikha ng alternatibong realidad na ang obhetibong pag-uulat ay halos isang akto ng pagsuway. Naniniwala si O’Toole na ang “banlik ng panunukso, karumal-dumal na pangyayari, pansariling interes, at panlilinlang” na ito ay ginagawang “mahalaga” ang salaysay na ipinakita nina Haberman at Swan. Ang pag-frame na ito ay perpekto para sa pagtatakda ng entablado: ang aklat ay hindi lang nag-uulat; ito ay isang kinakailangang pagwawasto sa isang gawa-gawang realidad.

Bakit Mahalaga Ito: Isang Bagong Panahon ng Kapangyarihan

Inilalagay ng mga may-akda ang ‘Regime Change’ bilang isang “mahalagang akda ng real-time na kasaysayan ng politika.” Yan ay isang malaking pahayag. Hindi lang nila binabanggit ang mga pangyayari; iginigiit nila na ang pagkapangulo na ito ay “lubusang nagbago kung paano nauunawaan ng mundo ang kapangyarihan ng Amerika.” Ito ang malaking larawan na takeaway. Hindi lang ito tungkol kay Trump; ito ay tungkol sa isang pagbabago sa kung ano ang maaaring maging pagkapangulo at kung paano nakikita ang impluwensya ng Amerika sa buong mundo. Ito ay isang kwento tungkol sa isang lider na, sinasadya man o hindi, ay muling nagtakda ng mga hangganan ng kapangyarihan ng pangulo at ang mismong kalikasan ng diskurso sa politika. Ang aklat ay nangangako ng malalimang pagsisid sa mga mekanismo, motibasyon, at bunga ng nabagong tanawin na ito. Suriin natin ang ilang mga pangunahing elemento na nagpapakaiba sa ikalawang pagkapangulo ni Trump at, ayon sa aklat, ay napakahalaga. Hindi lang ito pag-uulit ng unang termino; ito ay isang ebolusyon, o marahil isang devolusyon, depende sa iyong pananaw. Ang mga limitasyong naroon, kahit pa madalas na sinusubok, sa unang termino ay lubos na nabawasan. Lumilikha ito ng isang dinamikong sitwasyon kung saan ang kalooban ng Presidente ay maaaring mas direktang ipatupad at may mas kaunting sagabal. Ang mga implikasyon nito ay malawak, na sumasaklaw sa lahat mula sa patakarang panloob at paggamit ng mga pederal na ahensya hanggang sa relasyong panlabas at mismong istraktura ng mga demokratikong pamantayan.

Ang Pagkakalansag ng mga Restriksyon

Isa sa mga pinakanakakagulat na aspeto na binigyang-diin sa ‘Regime Change’ ay ang kawalan ng panloob na pagtutol na naging katangian ng unang termino ni Trump. Sa kanyang unang apat na taon, maraming pagkakataon kung saan ang mga pinuno ng militar, tagapayo sa pambansang seguridad, at maging ang mga miyembro ng gabinete ay nagsilbing parang “circuit breaker,” na nagpapabagal sa ilan sa mga mas mapusok o hindi kumbensyonal na ideya ng Presidente. Ang mga indibidwal na ito, na kadalasan ay mga bihasang propesyonal na may malalim na karanasan, ay nagsilbing depensa, nagbibigay ng payo na minsan ay nagresulta sa pagbabago ng desisyon o pagbabago ng plano. Gayunpaman, ang salaysay sa aklat ay nagmumungkahi na sa ikalawang termino, ang mahalagang mekanismong ito ng check-and-balance ay halos nawala na. Ang mga heneral na dating may lakas ng loob na sabihing ‘hindi’ kay Trump ay wala na, pinalitan ng mga indibidwal na mas naaayon sa kanyang pananaw o hindi gaanong handang salungatin siya nang direkta. Lumilikha ito ng kawalan kung saan ang mga direktiba ng Presidente ay mas malamang na ipatupad nang walang malaking pagtutol. Ang mga abogado sa loob ng administrasyon, ayon kina Swan at Haberman, ay nagpatupad ng estratehiya ng “pagpili ng kanilang mga laban.” Ito ay nagpapahiwatig ng isang praktikal, marahil kahit na pang-survival, na diskarte. Sa halip na makipag-ugnayan sa mga posibleng pagtatapos ng karera na komprontasyon sa bawat isyu, itinuon nila ang kanilang mga pagsisikap sa pinakamahalagang laban sa batas o polisiya, na isinusuko ang mas mababaw na puntos. Ang estratehiyang ito, bagaman marahil ay nagpapanatili ng isang anyo ng kaayusan, sa huli ay nagpapahintulot sa agenda ng Presidente na umusad nang mas maayos sa mas malawak na saklaw. Ito ay nagpapahiwatig ng pagbabago mula sa isang modelo ng masiglang panloob na debate tungo sa isang modelo ng pinamamahalaang pagsunod, kung saan ang pangunahing layunin ay upang mapadali ang pagpapatupad ng kalooban ng presidente kaysa sa pagkuwestiyon o pagpigil dito.