Summio

Książka

Szalona Mabel

Zrzędliwa staruszka z mroczną przeszłością dostaje drugą szansę, gdy śmierć sąsiada wyciąga na światło dzienne stare sekrety.

27 min czytania

Dostępne w językach

Podgląd streszczenia

Opowieść o Mad Mabel: Tajemnice, Sprawiedliwość i Droga do Odkupienia

Hej wszystkim! Muszę Wam opowiedzieć o książce, którą właśnie skończyłem czytać. To "Mad Mabel" autorstwa Sally Hepworth, znanej między innymi z listy bestsellerów New York Times. Ta historia to prawdziwy rollercoaster emocji, pełen zwrotów akcji, a w centrum wszystkiego stoi niezwykła postać – 81-letnia kobieta, która absolutnie odmawia grania według zasad. Serio, to bohaterka, której nie zapomnicie.

Poznajcie Elsie Mabel Fitzpatrick: Więcej Niż Tylko Zrzędliwa Staruszka

Nasza główna bohaterka to Elsie Mabel Fitzpatrick. Ma osiemdziesiąt jeden lat i powiem Wam szczerze, jest cudownie zrzędliwa. Ale to taki rodzaj zrzędliwości, który niemalże ujmuje, bo czujecie, że kryje się za nim coś więcej. Jest niezwykle niezależna, co jest super, i zawsze ma pod ręką gorącą herbatę – albo ciętą ripostę. Czujecie ten klimat? Ona jest królową swojej małej, spokojnej dzielnicy w Melbourne, żyje sobie po swojemu, pewnie z okna oceniając wątpliwe wybory ogrodnicze sąsiadów. Ale jest pewien haczyk: Elsie nie zawsze była Elsie. Dun dun DUN! Kiedyś była wielką sensacją. Mówimy o Mad Mabel Waller, najmłodszej skazanej morderczyni w Australii. Niesamowite, prawda? Książka świetnie się tym bawi – czy była naprawdę szalona, czy po prostu kompletnie niezrozumiana? Jaka by nie była prawda, przez dekady udało jej się głęboko zakopać ten rozdział swojego życia. Serio, głęboko.

Spokój Przed Burzą (Czy Na Pewno?)

Życie Elsie to starannie skonstruowany spokój, zbudowany na ukrywaniu przeszłości. Ma swoją rutynę, swoją herbatę, swoje zrzędliwe obserwacje. To ciche istnienie, gdzie największą dramą jest zazwyczaj sroka kradnąca komuś lunch. Ale, jak się pewnie domyślacie, to spokojne życie za chwilę zostanie mocno zachwiane. Bo życie, a zwłaszcza dobre historie, mają to do siebie, że rzucają nam kłody pod nogi, szczególnie gdy próbujemy ukryć wielki sekret.

Wkraczają Agenci Chaosu: Persefona i Joan

Najpierw mamy siedmioletnią Persefonę. Ta dziewczynka to żywioł. Właśnie wprowadziła się na drugi koniec ulicy i jest chodzącym, mówiącym, naklejkami władającym tornadem. Ma nieskończony zapas pytań, zerowe pojęcie o granicach osobistych i na pewno nie pozwoli, by zrzędliwa fasada Elsie ją powstrzymała. Persefona to ten podmuch niewinnej ciekawości, który może albo zburzyć starannie zbudowany świat, albo potencjalnie pomóc go odbudować. Jest dziką kartą, tą, która przypadkiem wpada w samo serce tajemnicy. Potem jest Joan. Och, Joan. Wydaje się, że ma coś przeciwko Elsie, z powodów, które prawdopodobnie nie są od razu jasne. Czy Joan to tylko wścibska sąsiadka z nadmiarem wolnego czasu? A może wie coś więcej? Czy próbuje zdemaskować Elsie? Joan dodaje warstwę ludzkiego dramatu i podejrzeń, zamieniając cichą ulicę Elsie w mini-pole bitwy plotek i potencjalnych konfrontacji.

Słoń w Pokoju: Martwy Sąsiad

A potem wydarzenie, które naprawdę wszystko rozpoczyna: sąsiad zostaje znaleziony martwy. Nagle szepty, które pewnie zawsze gdzieś tam były w małej społeczności, zaczynają latać. Policja zaczyna się rozglądać, a Wy wiecie, jak to jest – jedno martwe ciało i nagle wszyscy są podejrzani, albo przynajmniej zafascynowani dramatem. Media, jak mewy nad piknikiem, zaczynają krążyć. Cicha przedmieścia nagle tętnią spekulacjami, a Elsie, zrzędliwa staruszka z podejrzanie cichą przeszłością, znajduje się w samym środku tego wszystkiego.

Mabel Bierze Sprawę w Swoje Ręce

Co teraz robi Mabel – albo Elsie, jak woli być nazywana – w obliczu tej eksplozji uwagi i podejrzeń? Robi to, w czym zawsze była najlepsza: bierze sprawy w swoje ręce. Nie będzie siedzieć i pozwalać, by wszyscy zakładali najgorsze, ani by jej starannie strzeżony sekret został przypadkowo odkryty. Ma 81 lat, owszem, ma artretyzm, ale ma też doświadczenie całego życia, ostry umysł i zaciekłą determinację, by kontrolować własną narrację. To tutaj historia naprawdę nabiera tempa. Staje się mniej o samym przestępstwie, a bardziej o aktywnym dążeniu Mabel do prawdy, a przynajmniej do jej własnej wersji.